Doğanın dilini bilen, ruhun izini sürenlerin kolyesi bu…
Bir takıdan öte, bir hatırlatıcı, bir hatıra, bir dua gibi…Benim için “kam”, evrendeki her şeyin özünde Bir olduğunu sezebilen kişidir. Doğayla bütünleştiğinde, yaşamın her anı kutsal bir ritüele dönüşür. Kam; kurtla birlikte yürüyebilir, kuşla birlikte göğe yükselebilir, suyun şarkısını ve rüzgarın sırrını duyabilir. Kısacası o, insanla doğa arasında kurulmuş ruhsal bir köprüdür.
Elinizde tuttuğunuz bu kolye, yalnızca bir takı değil — geçmişle bugün arasında köprü kuran bir anlam nesnesi. **“Orhun Yazıtları Bilge Kağan’ın Kadim Sözleri”** adını verdiğim bu çalışma, Orta Asya’nın ruh dünyasına açılan bir kapıdır.
Verilen kolyede yer alan söz, Kültigin Yazıtı’ndan alınmıştır. Bu söz, Türk toplumunun **devlet bağı, töreye sadakat** ve gök-yer dengesine olan inancını öne çıkarır. Yazıtta geçen “Üstte gök çökmedikçe, altta yer delinmedikçe…” ifadesi, kozmik düzenin ve sürekliliğin altını çizer.
Şifacının Çağrısı
“Eli ot, sözü dua, gözü gökyüzünde...”Bozkırın rüzgârında yankılanan davul sesleriyle başlar şifacının yolculuğu…
Orta Asya'nın sonsuz gök kubbesi altında, şaman — ya da eski Türkçedeki adıyla “kam” — sadece bir tedavi edici değil, ruhlarla konuşan, bitkilerle anlaşan, görünmeyenin bilgisine varan bir varlıktır.Anadolu’ya uzandıkça, bu gelenek biçim değiştirir ama özü kalır.
Kimi zaman bir ocakzade, kimi zaman dağ köylerinde bilge bir “otacı” ya da ana bacı olur.
Ama hepsi aynı kaynaktan beslenir: doğa, atalar ve ruhların bilgeliği.
Anlamda derinlik, biçimde sadelik...
Türk mitolojisinde çift başlı kartal, yeryüzü ve gökyüzünün bekçisi olarak kabul edilip Han'lara özel bir semboldür.
.jpg)
